زمان

یکی از ارزشمندترین و اسرار آمیزترین امکاناتی که انسان در اختیار دارد، زمان است. انسان در طی زندگی خود تلاش کرد با در اختیار گرفتن وکنترل زمان، زندگی را نه تنها معنا دهد بلکه اسباب آرامش و آسودگی خود را نیز فراهم نماید، ولی طی قرن‌ها استفاده نا بجا و نا صحیح از زمان،نه تنها به آرامش نرسید، بلکه در دام و تله زمان افتاد که نتیجه آن ترس، وحشت، اضطراب، افسردگی و ده‌ها آسیب جدی فردی و گروهی شد. ضرورت دارد که انسان از دام وتله زمان خود را رها سازد؛ برای نجات از تله و دام زمان همان‌گونه که اعضای جسم مثل قلب، تنفس، گوارش، در زمان حال مشغول می‌باشند، افکار و روان لازم است در زمان حال بوده تا تعارض بین ارگانیسم و افکار، سبب بد کاری نشود. با عبور از شرطی شدگی‌ها یاد بگیریم در حال باشیم و بودن را چون دوران کودکی زندگی کنیم: 1. حق تصمیم گیری و حق انتخاب، حقی است که صرفاً در زمان حال در اختیار داریم. 2. به بهانه صرفه جویی در وقت معمولاً کار خود را ناقص و یا نا تمام انجام می‌دهیم. 3. از خیلی از علایق خود صرف نظر می‌کنیم؛ به بهانه نداشتن وقت و یا اینکه به‌طور مثال آموزش فلان هنر و یا فلان تحصیل، سال‌ها زمان می‌برد! غافل از این‌که زمان مورد نظر می‌گذرد. 4. به دلیل نبودن در زمان حال و از نظر روانی در گذشته یا آینده سیر کردن، جان خود و خیلی‌ها را به خطر میاندازیم، یا از یاد گیری در کلاس محروم می‌شویم و یا از درک و احساس هستی محروم می‌شویم ... • در کودکی چون از نظر روانی در گذشته و آینده نیستیم شاد، پر انرژی، قادر، خلاق و.. هستیم... """گردآوری محمد شفیعی، کارشناس ارشد روانشناسی صنعتی و سازمانی""" << درج و انتشار مقالات تنها با ذکر نام و عنوان نویسندگان، بلا مانع و در غیر اینصورت، مشمول سرقت ادبی بوده و مورد پیگرد قانونی خواهد بود.>>